بخش ۳۶ - باب پنجم

بدان که هر که وی را تجارت دنیا از تجارت آخرت مشغول کند وی بدبخت است و چگونه بود حال کسی که کوزه زرین یه سیمین بدل کند و مثل دنیا چون کوزه سفالین است که زشت است و زود بشکند و مثل آخرت چون کوزه زرین است که هم نیکوست و خم بسیار بماند و پاینده بود و بلکه هرگز بترسد و تجارت دنیا زاد آخرت را نشاید بلکه جهد بسیار باید تا راه دوزخ بگردد و سرمایه آدمی دین و آخرت وی است نباید که از آن غافل ماند بر دین خویش شفقت نبرد و همگی وی مشغله تجارت و دهقانی گیرد و این شفقت بر دین خویش آن وقت برده باشد که هفت احتیاط کند

احتیاط اول

آن که هر روزی بامداد نیتهای نیکو بر دل تازه کند که به بازار بدان می شود که تا قوت خویش و عیال خویش به دست آرد تا از روی خلق بی نیاز بود و طمع از خلق بسته دارد و تا چندان قوت و فراغت به دست آرد که به خدای تعالی پردازد و راه آخرت برود و نیت کند که امروز شفقت و نصیحت و امانت با خلق نگاه دارد و نیت کند که امر معروف و نهی منکر کند و هر که خیانتی کند بر وی حسبت کند و بدان رضا ندهد چون این نیتها بکند این از جمله اعمال آخرت بود و سود دین بود اگر دنیایی چیزی به دست آید زیادتی بود

احتیاط دوم