بخش ۷۲ - باب اول

بدان که امر معروف و نهی از منکر واجب است و هرکه به وقت بی عذری بماند عاصی است خدای تعالی می گوید و لتکن منکم امه یدعون الی الخیر و یامرون بالمعروف و ینهون عن المنکر فرمان می دهد و می گوید که باید از شما گروهی باشند که کار ایشان آن بود که خلق را به خیر دعوت کنند و معروف بفرمایند و از منکر باز دارند و این دلیل است که فریضه است ولیکن فرض کفایت است که چون گروهی بدین قیام کنند کفایت باشد اما اگر نکند همه خلق بزهکار باشند

و می گوید و الذین ان مکناهم فی الارض اقاموا الصلاه و اتوالزکاه و امروا بالمعروف و نهوا عن المنکر امر به معروف را با نماز و زکوه به هم نهاد و این دین را بدین صفت کرد و رسول ص گفت امر معروف کنید اگرنه خدای تعالی بدترین شما را بر شما مسلط کند آنگاه چون بهترین شما دعا کنند نشنود و صدیق روایت می کند که رسول ص گفت هیچ قوم نیست که در میان ایشان معصیت رود و انکار نکنند که نزدیک بود که خدای تعالی عذابی فرستد که همه را برسد و گفت همه کارهای نیکو در جنب غزا کردن چون قطره ای است در دریای عظیم و غزا کردن در جنب امر معروف چون قطره ای است در دریای عظیم و گفت هر سخن که آدمی گوید همه بر وی است مگر امر معروف و نهی منکر و یادکرد خدای تعالی و گفت خدای تعالی بیگناه را از خواص به سبب عوام عذاب نکند مگر آن وقت که منکر بینند و منع توانند کردن و خاموش باشند و گفت جایی منشینید که کسی را به ظلم میکشند یا می زنند که لعنت بارد بر آن کس که می بیند و دفع نکند و گفت نباید که هیچ کس جایی بایستد که آنجا ناشایستی رود و نه حسبت کند که آن حسبت نه اجل وی بیشتر آرد و نه روزی وی کمتر کند و این دلیل است که در سرای ظالمان و جایی که سنگر باشد و حسبت نتوان کرد نشاید رفتن بی ضرورتی و از این سبب بود که بسیاری از سلف عزلت گرفته اند که بازارها و راهها خالی از منکرات ندیده اند