بخش ۳۲ - کفارت غیبت

بدان که کفارت غیبت بدان باشد که توبه کند و پشیمانی خورد تا از مظلمه حق تعالی بیرون آید رسول ص می گوید هرکه را مظلمتی است اندر عرض یا اندر مال بحلی باید خواست پیش از آن که روزی آید که نه عرض بود و نه مال و نه دنیا سودی دارد جز آن که حسنات وی به عوض آن همی دهند و اگر نبود سییات وی بر وی نهند عایشه رضی الله عنه زنی را گفت که دراز زبان است رسول ص گفت غیبتی کردی از وی بحلی خواه اندر خبر است که هرکه کسی را غیبت کند باید که او را از خدای تعالی آمرزش خواهد و گروهی پنداشتند که از این خبر کفایت بود و بحلی نباید خواست این خطا باشد به دلیل دیگر چیزها اما استغفار آنجا بود که وی زنده نبود باید که استغفار کند از بهر وی و بحلی آن باشد که به تواضع و به پشیمانی پیش شود و گوید که خطا کردم و دروغ گفتم عفو کن اگر نکند بر وی ثنا کند و مراعات همی باید کرد تا در دل وی خوش شود و بحل کند اگر نکند حق وی است ولیکن این مراعات را از جمله حسنات نویسند و باشد که به عوض اندر قیامت فرا وی دهند اما اولیتر آن بود که عفو کنند و بعضی از سلف بوده اند که بحل نکرده اند و گفته اند که اندر دیوان ما هیچ حسنت به از این نیست ولیکن درست آن است که عفو کردن حسنتی است فاضلتر از آن

حسن بصری را یکی غیبت کرد طبقی خرما نزد وی فرستاد و گفت شنیدم که تو عبادت خویش به هدیه به من فرستادی من نیز خواستم تا مکافات آن بکنم و معذور دار که نتوانستم مکافات تمام کردن