بخش ۳۵ - اصل چهار

بدان که خشم چون غالب بود صفتی مذموم است و اصل وی از آتش است که زخم وی بر دل بود و نسب آن با شیطان است چنان که گفت خلقتنی من نار و خلقته من طین و کار آتش حرکت است و آرام ناگرفتن و کار گل سکینت و آرام است و هرکه را خشم بر وی غالب است نسب وی با شیطان ظاهرتر از آن است که با آدم و از آن بود که ابن عمر رسول ص را گفت که آن چه چیز است که مرا از خشم خدای تعالی دور کند گفت آن که خشمناک نشوی رسول ص را گفت مرا کاری فرما مختصر و امیدوار گفت خشمگین مشو و هرچند پرسید همین و رسول ص گفت خشم ایمان را همچنان تباه کند که آلو انگبین را و عیسی با یحیی ع گفت خشمگین مشو گفت نتوانم که من خشمگین نشوم گفت مال جمع مکن گفت این توانم

و بدان که چون خالی شدن از خشم ممکن نیست فرو خوردن خشم مهم است قال الله تعالی والکاظمین الغیظ والعافین عن الناس ثنا گفت بر کسانی که خشم فرو خورند و رسول ص گفت هرکه خشم فرو گیرد حق تعالی عذاب خود از او فرو گیرد و هرکه از حق تعالی عذر خواهد بپذیرد و هرکه زبان نگاه دارد حق تعالی عورت بر وی بپوشد و گفت رسول ص هرکه خشم نتواند راند و فرو خورد ایزد سبحانه و تعالی روز قیامت دل وی از رضای خود پر کند و گفت دوزخ را دری است که هیچ کس بدان در اندر نشود الا کسی که خشم خود برخلاف شرع براند و گفت هیچ جرعه ای که بنده فرو خورد نزد حق تعالی دوست تر از جرعه خشم نیست و هیچ بنده ای آن فرو نخورد الا که حق تعالی دل وی به ایمان پر کند