بخش ۵۵ - پیدا کردن آفات طمع و حرص و فایده قناعت

بدان که طمع از جمله اخلاق مذموم است و مذلت اندر حال نقد بود و خجلت به آخر کار چون طمع برنیاید و بسیار اخلاق بد از وی تولد کند که هرکه به کسی طمع دارد با وی مداهنت کند و نفاق کند و به عبارت ریا کند و بر استخفاف و باطل وی صبر کند و آدمی را حریص آفریده اند که بدان که دارد هرگز قناعت نکند و جز به قناعت از حرص و طمع نرهد

و رسول ص گفت اگر آدمی را دو وادی پر زر بودی وادی سیم خواهد و جز خاک اندرون آدمی پر نگرداند و گفتص همه چیز از آدمی پیر گردد الا دو چیز امید زندگانی و دوستی مال و گفت خنک آن کسی است که راه اسلام به وی نمودن و قدرت کفایت به وی دادند و بدان قناعت کرد و گفت روح القدس در من دمید که هیچ بنده ای نمیرد تا روزی وی به تمام نرسد از خدای تعالی بترسید و طلب دنیا به آهستگی کنید یعنی مبالغت بر حرص مکنید و از حد مبرید

و گفت از شبهات ها حذر کن تا عابدترین خلق باشی و به آنچه داری قناعت کن تا شاکرترین خلق تو باشی و خلق را آن پسند که خود را پسندی تا مومن باشی و عوف بن مالک رحمهم الله گفت نزدیک رسول ص بودیم هفت یا هشت کس گفت بیعت بکنید با رسول خدای گفتیم بر چه بیعت کنیم گفت بیعت بکنید که خدای را بپرستید و پنج نماز به پای دارید و هرچه فرماید به سمع و طاعت پیش روید و یک سخن آهسته گفت و از هیچ کس سوال مکنید و این قوم پس از آن چنان بودند که اگر تازیانه ای از دست ایشان بیفتادی فراکس نگفتندی که به من ده و موسی ع گفت یارب از بندگان تو که توانگرتر گفت آن که قناعت بکند بدانچه من بدهم گفت که عادلتر گفت آن که انصاف از خود بدهد