بخش ۸۳ - اصل نهم

بدان که کبر و خویشتن بزرگی صفتی مذموم است و به حقیقت خصمی است با حق عزوجل که کبریا و عظمت وی را سزد و بس و بدین سبب اندر قرآن مذمت بسیار است جبار و متکبر را چنان که گفت کذلک یطبع الله علی کل قلب متکبر جبار و گفت و قد خاب کل جبار عنید و گفت از زبان موسی ع انی عذت بربی و بربکم من کل متکبر لا یومن بیوم الحساب و رسول ص گفت اندر بهشت نشود کسی که اندر دل وی مقدار یک حبه یا یک خردل کبر باشد و گفت کس باشد که بزرگ خویشتنی پیشه گیرد تا آنگاه که نام وی اندر جریده جباران نویسند و همان عذاب به وی رسد که به ایشان

و اندر خبر است که سلیمان ع دیو و پری و مرغان و مردم همه را بفرمود تا بیرون ایند دویست هزار آدمی و دویست هزار پری گرد آمدند باد وی را برگرفت و تا به نزدیک آسمان برد تا آواز ملایکه و تسبیح ایشان بشنید و بر زمین فرو برد تا به قعر دریا برسید آنگاه آوازی شنید که اگر یک ذره کبر بودی در دل سلیمان وی را به زمین فرو بردیمی پیش از آن که بر هوا بردیمی

و رسول ص گفت متکبران را اندر قیامت چنان کنند که بر صورت موران در زیر پای خلق افتاده باشند از خواریی که باشند به نزدیک حق تعالی و گفت اندر دوزخ وادیی است که آن را هبهب گویند حق است بر خدای تعالی که متکبران را و جباران را آنجا فرود آورد و سلیمان ع گوید که گناهی که با آن هیچ طاعت سود ندارد کبر است

و رسول ص گفت که حق تعالی ننگرد اندر کسی که جامه بر زمین کشد بر سبیل تکبر و خرامیدن به فخر و گفت یک بار مردی همی خرامید و جامه فخر پوشیده به خویشتن فرو نگریست حق تعالی وی را به زمین فرو برد و هنوز می شود تا به قیامت و گفت هرکه بزرگ خویشتنی کند و اندر زمین بخرامد و خدای تعالی وی را بیند پس روز قیامت خدای را بیند با خویش به خشم