شمارهٔ ۲۸

به کفر زلفت از آن تازه کردم ایمان را

که تازه ریخته ای خون صد مسلمان را

ز حد فزون مکن ای داغ با دلم گرمی

که هیچ کس به تواضع نکشته مهمان را

قیامتی ز خرامیدنش بلند نشد

چه نسبت است به قد تو سرو بستان را

شب وصالم اگر رخصت نظاره دهی

چو شمع بر سر مژگان فدا کنم جان را

سرشک من همه جا می رسد نیم زان قوم

که شسته اند ز دامن جدا گریبان را