شمارهٔ ۴۱

رغیرتم پوشیده از چشم بدان خوب مرا

داده جا در پرده دل طفل محجوب مرا

مدعی بر خویش می پیچد چو مکتوب از حسد

ناگرفت از دست قاصد یار مکتوب مرا

عکس رویش را زچشم آیینه دل جذب کرد

دل به دست دیده هم نگذاشت مطلوب مرا

شاید از آشفتگی های دلم یادش دهد

ای صبا آشفته تر کن زلف محبوب مرا

جز دل دیوانه با من هیچ کس همدم نبود

مانده ام تنها کجا بردید محبوب مرا

دل به جان آمد ز غم خواهد شد افغانش بلند

بیش ازین تاب صبوری نیست ایوب مرا

کی گشاید دور از آن رخ دل نظر بر هیچ کس

بسته عشق از غیر یوسف دیده یعقوب مرا