شمارهٔ ۶۶

گشته پنهان از نظر آن کس که صیاد من است

عالمی را برده از یاد آنکه در یاد من است

هر که رفت از دل غباری بر دلم آمد نشست

هرکجا گم شد غمی در محنت آباد من است

ناله ای کردم برآمد شیون از صحن چمن

گرمی عشق گل و بلبل ز فریاد من است

نگذرد در خاطر صیاد صید از دوستی

دشمن جان من است آنکس که در یاد من است

در خراش سینه من کز ناتوانی عاجزم

کوه بشکافم اگر گویی که فرهاد من است

قطره بر دریا فزونی می کند در عشق زود

عمرها شاگرد من بود آنکه استاد من است

زردی رویم نه از بیم است قدسی زیر تیغ

رنگ زردم عذرخواه تیر جلاد من است