شمارهٔ ۶۷

عافیت سینه خراش جگر ریش من است

نیک خواهم بود آن کس که بداندیش من است

نه ره کعبه بریدم نه در دیر زدم

مرغ نگذشته ازین راه که در پیش من است

نیستم نیست به ارباب تعلق ز جنون

هرکه بیگانه شود از دو جهان خویش من است

رو به سوی حرم و سجده به خاک در بت

در کفم سبحه ولی دین بتان کیش من است

شیوه هایی ست بتان را که برهمن داند

نمک حسن تو مخصوص دل ریش من است

بر بد کس نرود خامه نیک اندیشم

آنچه هرگز نخلد در جگری نیش من است

قدسی از عقل زدن لاف چه بی توفیقی ست

عشق همراه و خرد مصلحت اندیش من است