شمارهٔ ۱۳۳

گرم قتلم آمد آن شوخ و به استغنا گذشت

آتش از خس نگذرد هرگز چنین کز ما گذشت

هرچه با زلف تو می ماند دل از کف می برد

روز عمرم در تمنای شب یلدا گذشت

خاک بادا بر سرم گر نام عریانی برم

من که در دیوانگی موی سرم از پا گذشت

از فغانم پرس کامشب با دل گردون چه کرد

تیشه فرهاد می داند چه بر خارا گذشت

لاله بر گرد دمن پژمرده دیدم سوختم

بر سیه بختی که اوقاتش در آن صحرا گذشت

کی کند سر در سر هر قطره طوفان بلا

کار سیل چشمم از هم چشمی دریا گذشت

سوختم قدسی که مخصوص تغافل هم نیم

دوستم از پیش چون دشمن به استغنا گذشت