شمارهٔ ۱۳۷

صوت بلبل را شنیدم ناله زاری نداشت

آسمان در نه قفس چون من گرفتاری نداشت

بر دل تنگم ندانم عافیت را در که بست

با وجود آنکه این ویرانه دیواری نداشت

از تماشای تو جز حسرت نصیب ما نگشت

دیده حسرت نصیبان بخت بیداری نداشت

گل فروش از ساده لوحی گل سوی بازار برد

ورنه تا گل بود چون بلبل خریداری نداشت

عقده ای گر بود در زلفش دل من بود و بس

ورنه با زلف پریشانش گره کاری نداشت

کی ز رنج من خبردارست از پهلوی دل

آن که شب ها تا سحر در خانه بیماری نداشت

آب چشمم خویش را بر قلب دریا می زند

تا بنا شد گریه چون اشکم جگرداری نداشت

طره دستار قدسی را پریشان کس ندید

هرگز آن ناقص جنون سودای سرشاری نداشت