شمارهٔ ۱۴۹

باز ناخن سر پرسیدن داغم دارد

خون دل میل ملاقات ایاغم دارد

عشق چون قسمت اسباب معیشت می کرد

لاله داغی ز میان برد که داغم دارد

شب که دزدیده ام آرد به سر کوی تو پای

از حسد دیده پرخون به چراغم دارد

آن نهالم که ز شادی ننشینم از پای

گر بدانم که خزان روی به باغم دارد

از چه در سلسله زلف تو دارد دستم

گر نه سودا سر آشوب دماغم دارد

محرم زلف و رخ او نتوان دید کسی

شانه دل می خلد و آینه داغم دارد