شمارهٔ ۱۶۴

دگر چراغ که در طور حسن روشن شد

که نور وادی ایمن وبال ایمن شد

ز دیده خون دلم باز عزم دامن کرد

چراغ دیده من مرده بود روشن شد

به کلبه ام که دگر فال روشنایی زد

که آفتاب تهی دیده تر ز روزن شد

به سینه فاصله زخم های شمشیرت

به جرم بخیه زدن صرف نوک سوزن شد

هنوز تخم امیدم نرسته بود از خاک

که برق حسرتم آمد شریک خرمن شد

مرا خصومت ایام حیرت افزاید

که هرگزش نشدم دوست از چه دشمن شد

نبسته بود کسی در به روی من قدسی

حقیقت قفسم سنگ راه گلشن شد