شمارهٔ ۱۸۶

بر سر پیمانه غم هرگز این صحبت نبود

بود غم هم پیش ازین اما به این لذت نبود

گرچه دامانش گرفتم شکوه ام ناگفته ماند

آفتاب طالعم را فرصت رجعت نبود

سنگ چون ریگ روان می آید از دنبال او

عاشق دیوانه هرجا بود بی دهشت نبود

آنقدر شغل گریبان پاره کردن داشتم

کز پی بر سر زدن شب دست را فرصت نبود

کوهکن بر سنگ خارا نقش شیرین می کشید

عشق بود آن روز اما اینقدر غیرت نبود

دور مجلس بارها گشتم چو ساغر دیده باز

هیچ کس جز شیشه می قابل صحبت نبود

راست گر پرسی شفا هم هست محتاج شفا

امتحان کردم چه بیماری که در صحت نبود