شمارهٔ ۲۴۷

دگر بر آتش می توبه سوختن دارد

ز آب چهره چو گل برفروختن دارد

میان بزم ز حد برد بی حجابی را

به جان شمع که پروانه سوختن دارد

پی خریدن یک جلوه ات زلیخا را

هزار یوسف مصری فروختن دارد

مگر ز آهن تیغش تمام شد سوزن

که زخم سینه تقاضای دوختن دارد

به زاری اش مژه بر پای شعله باید سود

چو شمع هرکه تمنای سوختن دارد