شمارهٔ ۲۹۰
قدسی مشهدیراست رو نیست بر آماج اثر تیر نفس
چه عجب گر گله مندیم ز تاثیر نفس
راز من چون نشود فاش که در سینه تنگ
ناله را پا نتوان بست به زنجیر نفس
وصل تو لطف الهی ست وگرنه این بخت
ندهد دست به فکر دل و تدبیر نفس
بعد عمری که به پرسیدن ما آمده ای
دست دهشت شده در سینه گلوگیر نفس
قدسی ار یار گذشت از تو و آهی نزدی
دهشت این کرد مپندار ز تقصیر نفس