شمارهٔ ۳۰۱

تا کی چو عاقلان غم ناموس و نام خویش

مجنون او شو و ز جنون گیر کام خویش

در بیخودی نه دیده ام از حیرت است باز

چشمم چو گوش مانده به راه پیام خویش

ما را سرشته اند چو نرگس تهی قدح

هرگز نخورده ایم شرابی ز جام خویش

حیرانی دلم ز نظربازی من است

چون مرغ نغمه سنج اسیرم به دام خویش

صد کاروان اشک به منزل رسانده است

چشمم که برنداشته از گام گام خویش

چون لاله بخت تیره ما جزو تن بود

ننهاده ایم فاصله در صبح و شام خویش

در حیرتم که چون همه جا جلوه می کند

سروی که پا برنداشته از مقام خویش

جور زمانه است مکافات عیش تو

قدسی مگر تو خویش کشی انتقام خویش