شمارهٔ ۳۰۵

مرده را زنده کند چون سخن آراست لبش

غنچه گلشن اعجاز مسیحاست لبش

سخن از لعل لبش دیر جدا می گردد

بس که آلوده به شیرینی جان هاست لبش

غیرت عشق مرا بین که چو دیدم رویش

کشت رشکم چو نهان جان ز دلم خواست لبش

هر سخن کز لب دلدار برون می آید

شکرآلوده بود بس که شکرخاست لبش

هر جفا کز تو رسد بر دل قدسی خوش باد

آشنا کی به حدیث گله آراست لبش