شمارهٔ ۳۲۷

چو سایه در ره عشق از قفای خویشتنم

بس است خضر ره آواز پای خویشتنم

نمی روم ز چمن هیچ فصل آن مرغم

که گل بریزد و من بر وفای خویشتنم

ز کعبه منفعلم زانکه در حرم نگذاشت

غم بتان نفسی با خدای خویشتنم

چه حیله کرد ندانم دلیل راه وصال

که ره تمام شد و من به جای خویشتنم

مرا چو کام دهی مدعایم از خود پرس

ز من مپرس که خصم رضای خویشتنم

ندانم از چه سرشتند پیکرم قدسی

که همچو جوهر جان خود بهای خویشتنم