شمارهٔ ۳۷۵

گمان مبر که ز روی تو دیده بردارم

به روی توست مرا دیده تا نظر دارم

چو نقش پا به رهت دیده دوختم ترسم

که بگذری تو گر از راه دیده بردارم

مباد در دو جهان دستگیر هیچ کسم

بجز تو در دو جهان گر کسی دگر دارم

خرید بیخودی ام از جفای خودداری

سرم چو نیست چه پروای دردسر دارم

دگر به قتل که خنجر کشیده ای که ز رشک

هزار خنجر الماس در جگر دارم

فریب شعله چو پروانه ام ز راه نبرد

که آتشی چو محبت به زیر پر دارم

ز شش جهت چو رهم بسته است نومیدی

ندانم این همه غم از چه رهگذر دارم