شمارهٔ ۳۷۹

خون می چکد از دیده ز نظاره داغم

تا خون نشود وا نشود غنچه باغم

پیدا نبود دل ز هجوم غم معشوق

پنهان شده از کثرت پروانه چراغم

گر بر لبم انگشت زنی جوش زند خون

کان غمزه ز خون کرد لبالب چو ایاغم

چون زنده کند صور سرافیل دلم را

گر بوی تو در حشر ندارد به دماغم

چون سبزه ز گل تا به ابد خضر بروید

هرجا که نهد پا غم عشقت به سراغم

الماس چو تبخاله برآید ز لب مست

گر بر دهن شیشه نهی پنبه داغم