شمارهٔ ۳۸۴

هرگز به بزم وصل شبی جا نکرده ام

کز رشک غیر هجر تمنا نکرده ام

از ناله بسته ام لب بلبل به ناله ای

گر غنچه را ز دل گرهی وا نکرده ام

تمکین نگر که سلسله جنبان وصل را

با این هجوم شوق تقاضا نکرده ام

تن در دهم به عجز مبادا ز خصم خویش

شرمندگی کشم که مدارا نکرده ام

شب نگذرانده ام که ز سیلاب چشم خویش

چون موج جلوه بر سر دریا نکرده ام

بیماری ام کشیده به مرگ و ز رشک عشق

اظهار درد خود به مسیحا نکرده ام

یک پیک حاجتم چو به منزل نمی رسد

خوش خاطرم ز هرچه تمنا نکرده ام