شمارهٔ ۴۴۴

نخیزد از دل مرغان باغ افغانی

که ناخنی نزند بر دل پریشانی

هزار عقده ام از دل به یک خدنگ گشود

فروختم چمنی غنچه را به پیکانی

ز شرم عشق اسیر تو آب گشته مگر

که شد ز دام تو هر حلقه چشم گریانی

به غیر جیب دریدن نداند آنکه بود

چو شمع تا نفس آخرش گریبانی