شمارهٔ ۴۵۰

چند جفا شیوه و عادت کنی

وقت نیامد که مروت کنی

خود چه شود گر به اسیران خویش

لطف به اندازه حسرت کنی

جان ز غمت بر لبم آمد نشست

منتظر آنکه تو رخصت کنی

ما و گنه گر تو به این روی خوب

روز جزا میل شفاعت کنی

خود چه گزینی که ازان بهترست

قدسی اگر ترک محبت کنی