شمارهٔ ۸ - تعریف باغ فیض‌بخش

ز باغ فیض بخشم دل بود شاد

کز ایام جوانی می دهد یاد

حصاری گرد این گلشن کشیدند

ز گوهر مهره دیوار چیدند

چو محراب درش را سرو دیده

موذن وار قامت برکشیده

ز شوخی سبزه اش پیش از دمیدن

نیاساید ز مشق قد کشیدن

ز بس برگ تماشا می کند ساز

بود نارسته چشم نرگسش باز

هوایش می زند از تازگی دم

به روی سبزه می غلتد چو شبنم

به هر جانب نظر از دیده رفتی

به روی برگ گل غلتیده رفتی

گلش را چون برد محمل کش باد

شقایق چون جرس آید به فریاد

ز تاثیر هوا در سایه گل

رود تا ناف آهو بیخ سنبل

ز خاک این چمن گر پر کنی مشت

گلی روید چو نرگس از هر انگشت

ز هر جانب نسیم از غنچه تر

گشوده حقه های بوسه را سر

به سیر سنبلش چون خیزم از جای

کنم وام از سر زلف بتان پای

ز شوخی آنچنان گردیده گستاخ

که پیش از وعده می روید گل از شاخ

میاور گو سیاهی لاله از داغ

که خط سبز خواهد قطعه باغ

گل این باغ دلتنگی ندیده

ز گلبن غنچه چون بلبل پریده

به وصفش تا کشم بر صفحه مدی

شود هر نونهالش سرو قدی

به مدحش سر کنم تا داستانی

شود هر طفل این گلشن جوانی

به صنعت باغبانانش چو خیزند

ز رنگ گل چمن ها رنگ ریزند

شکفتن آشیان بسته ست بر شاخ

که کی بیرون خرامد غنچه از کاخ

بهشتش می نوشتی خامه غیب

تنزل گر نبودی در ثنا عیب