۳۴ شعر از قدسی مشهدی
به نام پادشاه پادشاهان سرافرازی ده صاحب کلاهان خداوندی که زیب کن فکان داد جهان را زینت از شاه جهان داد چراغ سلطنت از رویش افروخت قبای معدلت بر قامتش دوخت ز قدرش قصر گردون را برافرا
دلت را گر هوای انبساط است نشاط عمر در باغ نشاط است به پهلویش زمردفام کوهی چه کوهی بلکه خضر باشکوهی پرست این کوه را از سبزه دامان به کوه آمد مگر خضر از بیابان به پاکی دامنش چون دامن
ندارد دهر جای دل فروگیر به از باغ جهان آرای کشمیر درین گلشن به کس ننمود گل رو نشد تا غنچه اش تعویذ بازو ندارد دل جدا از سنبلش تاب که یک جا خورده با زلف بتان آب گلش پرورده ابر کرامت
صفای بوستان صادق آباد ز فیض صبح صادق می دهد یاد درین باغ مبارک هرچه کشتند به مهر جعفر صادق سرشتند نهال جعفری با سرو هم دوش زمینش در بنفشه گوش تا گوش درین گلزار چون بلبل ز مستی کنند
