بخش ۲

سخن بهر جسم زبان است جان

سخن بس گرامی ترست از زبان

سخن چیست پیرایه نفع و ضر

که هم خیر محض است و هم محض شر

که بخشد به جز صانع جان و تن

سخن را زبان و زبان را سخن

عیان است از معنی کن فکان

که اول سخن زاد و آخر جهان

سخن را همین بس بود اعتبار

که ناشی شد اول ز پروردگار

سخن باده است و زبان می فروش

شناسنده هوش و خریدار گوش

به گوش شهان گوهر شاهوار

برای سخن می کشد انتظار

ز دل تا زبان وز زبان تا به گوش

ازین نشیه دارند جوش و خروش