شمارهٔ ۱۰۴ - رباعی
حافظ شیرازیبنگر به چمن جمال فرخنده گل
گه گریه ابر بین و گه خنده گل
سرو ار چه به آزادی خود می نازد
از راستیی که داشت شد بنده گل
بنگر به چمن جمال فرخنده گل
گه گریه ابر بین و گه خنده گل
سرو ار چه به آزادی خود می نازد
از راستیی که داشت شد بنده گل