غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱

بر رخ چه درگشاید بیگانه وفا را چشمی که می نبیند دیدار آشنا را نخل فسرده ی ما نه سایه نه ثمر داشت ما شاخ خشک بیدیم معذور دار ما را

شمارهٔ ۱۰

چنان افشاند چشمم بی تو اشک بی محابا را که ابر امشب غلط هردم به دریا می کند ما را

شمارهٔ ۱۰۰

کاو کاو مژه ی من به جگر خون نگذاشت سینه ام داغ برای دل مجنون نگذاشت حرکت در قلم نکته سراینده ی من شوخی مصرع آن قامت موزون نگذاشت

شمارهٔ ۱۰۱

تاراج صبر دور نگاهش رواج داشت وبرانه های دل چقدرها خراج داشت از نوشخند بوالهوس امیدوار شد یاد زمانه ای که تغافل رواج داشت

شمارهٔ ۱۰۲