شمارهٔ ۶۹

چو لاله با چمن حسن و عشق خوست مرا

می مجاز و حقیقت به یک سبوست مرا

ز نکهت نفسم می دمد بهار که دل

ز داغ عشق تو چون نافه مشکبوست مرا

به گرد بام و درم دیر و کعبه می گردد

از آن زمان که به درگاه عشق روست مرا

ز خود تهی شده ام چون نی و ز ناله پرم

خروش درد تو پیچیده در گلوست مرا

عقیق صبر زبانم به کام حسرت سوخت

مکیدن لب لعل تو آرزوست مرا

گدای عشقم و ناید فرو به مهر سرم

می چو آتش سوزنده در سبوست مرا

به راه صبح ندارم چراغ دیده حزین

که داغ بر جگر و سینه بی رفوست مرا