شمارهٔ ۸۰
حزین لاهیجیداغند ز رخسار تو ای رشک چمن ها
چون لاله شهیدان به سمن زار کفن ها
از شرم صدف را به دهان مهر خموشی ست
تا شد صدف گوهر نام تو دهن ها
خون در جگر نافه دل چون نشود خشک
در هر شکن زلف تو افتاده ختن ها
با چاشنی لذت زندان غمت رفت
از خاطر یوسف صفتان یاد وطن ها
نگذاشت به جا آتش عشق تو سپندی
من مانده ام از سوخته جان ها تن تنها
دارد لب خاموش هم آغوشی معنی
بر چهره اندیشه نقاب است سخن ها
در خاک حزین یاد عقیق لب او برد
گرد سر این خاک شود خون یمن ها