شمارهٔ ۱۰۰

افتاده دو عالم ز نظر دیده ما را

نادیده مبین چشم جهان دیده ما را

با سینه اخگر چه کند سوز شراری

از داغ چه پروا دل تفسیده ما را

چند ای فلک دون ز در صلح درآیی

بگذار به ما خاطر رنجیده ما را

شیرازه ز بی مهری ایام بریدند

چون برگ خزان دفتر پاشیده ما را

آزاده حزین از سر کونین گذشتیم

از خار چه غم دامن برچیده ما را