شمارهٔ ۱۵۲

از سوز ناله ام دل جانان خبر نداشت

آن شاخ گل ز مرغ خوش الحان خبر نداشت

بیهوده سینه بر در و بام قفس زدیم

صیاد ما ز حال اسیران خبر نداشت

بر لب گذشت اگر چه به مستی حدیث زهد

اما دل ز توبه پشیمان خبر نداشت

آیینه وار اگر نتپیدم غریب نیست

از جلوه تو دیده حیران خبر نداشت

شوریده را به زیر قدم خار و گل یکی ست

سیل از بلند و پست بیابان خبر نداشت