شمارهٔ ۱۷۰

هزار رنگ گل داغ در کنار من است

جنون کجاست که جوش سیه بهار من است

ز خاک سوخته خویش دامن افشانی

کمینه سرکشی سرو پایدار من است

ز رشحه قلمم زنده می شود دل و جان

زلال چشمه حیوان به جویبار من است

به خصم عرصه دعوی نمی دهد سخنم

که خامه در کف اندیشه ذوالفقار من است

ز جا نخاسته بیجا غبار هستی من

به جلوه در دل این گرد شهسوار من است

ز خال کنج لبی رفته صبر و آرامم

سپند آتش غم جان بی قرار من است

حزین اگر به درازی کشد سخن چه کنم

سیاه مستی کلک سخن گزار من است