شمارهٔ ۲۲۴

صد جان به حسرت سوختی آهی ز جایی برنخاست

از دل شکستن های ما هرگز صدایی برنخاست

نخلت کز اشک و آه من نشو و نما آموخته

مانند این شمشادبن ز آب و هوایی برنخاست

در گلشنت باد صباکی می کند یادی ز ما

دیری ست کز راه وفا آواز پایی بر نخاست

از آمد و رفت نفس آگه نمی گردد کسی

زین کاروان بی خبر بانک درایی برنخاست

تمکینم از حرف سبک لنگر نمی بازد حزین

کوهم ولی ز آواز کس از من صدایی برنخاست