شمارهٔ ۲۹۰

دمی که حرف وداعت به گوش می آید

دلم به رنگ جرس در خروش می آید

نگاه مست که دارد سر خرابی ما

که اشک از مژه طوفان به دوش می آید

ز تاب می مگر آن چهره ارغوانی شد

که خون مشرب طاقت به جوش می آید

عبث چه زخمه فلک می زند به تار تنم

مرا که از سر هر مو خروش می آید

دلم چو ساغر سیماب می تپد یارب

کدام رند ز مستی به هوش می آید

نسیم مصر وصال آنقدر گلوسوز است

که بوی پیرهنش شعله پوش می آید

دو روز با فلک سنگدل بساز حزین

که عاقبت به در می فروش می آید