شمارهٔ ۳۰۵
حزین لاهیجیغرور ناز با کوه تحمل برنمی آید
به خودداری من سیل تغافل برنمی آید
نه آن مرغ است دل کآسان گذارد آشیان خود
به افسون از خم آشفته کاکل برنمی آید
بود هرچند گوش نغمه سنجان چمن سنگین
صفیر زاغ با گلبانگ بلبل برنمی آید
به صحرا گر نمایی چهره رو پنهان کند لاله
به گلشن گر گشایی زلف سنبل برنمی آید
نمی گردد به مستی آشنا چون پاس مستوری
تغافل پیشه من با تجمل برنمی آید
قد خم دیده ام پر دیده طوفان حوادث را
کند هرقدر طغیان سیل با پل برنمی آید
حزین از خامه ات گل کرده سامان سیه بختی
ز خجلت بلبل مخمور آمل برنمی آید