شمارهٔ ۵۸۸

عشاق را ز سیر گل و ارغوان چه حظ

بی جلوه جمال تو از گلستان چه حظ

دور از وصال یار چه لذت ز روزگار

بی یوسف از مرافقت کاروان چه حظ

از سیرگل به دیده خلد خار بی رخت

دور از قدت ز جلوه سرو روان چه حظ

ما لذتی ز خلوت و کثرت نمی بریم

از خود گذشته را ز کنار و میان چه حظ

عیش وطن چه کار کند با دل حزین

مرغ شکسته بال مرا ز آشیان چه حظ