شمارهٔ ۷۰۵

ز خوی سرکش او هر قدم پامال می گردم

غزالی را که من چون سایه در دنبال می گردم

چو طفل بی جگر کو می رمد شب ها ز تاربکی

هراسان از سواد نامه ی اعمال می گردم

تو بی پروا و من شوریده احوالم چه می پرسی

سخن ها گرد دل می گردد اما لال می گردم

چنین بر شیشه ی صبرم زنی گر سنگ بی تابی

به اندک فرصتی بازیچه اطفال می گردم

دل آزرده دارد یک بیابان خار هر لختش

تو پنداری که درگلزار فارغ بال می گردم

طمع از چشم تنگان دانه ام آب حیا دارد

من لب تشنه گرد چشمه ی غربال می گردم

حزین اکنون به حاجی باد طوف کعبه ارزانی

که من بر گرد این دیوان فرخ فال می گردم