شمارهٔ ۷۱۹

عمارت برنمی تابم ملامتخانه عشقم

نمی خواهد کسی آبادیم ویرانه عشقم

ز داغ سینه دارم لاله زاری در کنار خود

ز سوز دل سمندر ساز آتشخانه عشقم

پس از مرگ از زمین مرقدم مردم گیا روید

مرا هرگز نسازد خاک پنهان دانه عشقم

قدم گر می کشد اشک از برم سیلاب می آید

خرابی می کند تعمیر من کاشانه عشقم

بدایت نیست سیرم را نهایت نیست شوقم را

مپرس آغاز و انجام مرا افسانه عشقم

گناه من چه باشد وز ثواب من چه می آید

قلم در کش بد و نیک مرا دیوانه عشقم

حزین از نشیه سر جوش معنی نیستم خالی

تهی هرگز نمی گردم ز می میخانه عشقم