شمارهٔ ۷۴۲

چه خوش است با خیال تو نهفته رازکردن

به زبان بی زبانی سر شکوه بازکردن

سر راه جلوه ات را به صد آرزوگرفتن

نگه نیازمندی به غرور و نازکردن

به ره سمند نازت دل و دین فشانی از ما

به دیار کفر و ایمان ز تو ترکتاز کردن

ز تو پرسشی و از من پی شکر این نوازش

سر زخم دل گشودن شط خون نیازکردن

دل و دین فدای طورت به کدام مذهب است این

می مدعی کشیدن ز من احتراز کردن

به تبسمی دلم ده که به رغم بخت خواهم

گله از جفای هجران به تو دلنواز کردن

تو به شام تیره خط رخ مهر تا نهفتی

شب و روز را نیارم ز هم امتیازکردن

نمکین بود که صحبت به تو اتفاقم افتد

من و سوز عشق گفتن تو و عشوه سازکردن

نبود بهار و دی را بر خار خشک فرقی

دم عیش را ندانم ز غم امتیاز کردن

همه فخر ماست لیکن ز تو شهسوار حیف است

پی صید صعوه دل مژه شاهبازکردن

به جهان جز این تمنا نبود حزین ما را

غم او به برکشیدن در دل فرازکردن