شمارهٔ ۸۳۶

سرت گردم نمی پرسی تو هم دیوانه ای داری

نه آخر ای چراغ چشم من پروانه ای داری

نشد از یک نهانی دیدنی برداری از خاکم

چه بی پروا نگاه آشنا بیگانه ای داری

نمک در ساغر حسنت نریزد شور محشر هم

که از خون شهیدان هر طرف میخانه ای داری

نیم غمگین در میخانه را گر محتسب گل زد

که در گردش ز چشم مست خود میخانه ای داری

تو شمع بزم اغیاری و دل می سوزد از حسرت

نه آخر ای خرابت من تو هم پروانه ای داری

اگر در کشور جان ها وگر در کعبه دل ها

به هرجا هستی ای زیباصنم بتخانه ای داری

بنازم ای خدنگ ناز زور دست و بازو را

عجب در خاک و خون غلتاندن مردانه ای داری

سپندآسا به رقص آورده ای ذرات عالم را

بنازم عشق هی خوش گرمی افسانه ای داری

حزین دست کدامین بی مروت داده ای دل را

که آه دردناک و ناله مستانه ای داری