شمارهٔ ۹۰۷

به جان سوزی نی کلک سخن ساز مرا دیدی

به خاموشی نوای سینه پرداز مرا دیدی

پر اندازد ملک آنجا که من پروانگی کردم

به بال دل رسایی های پرواز مرا دیدی

ز بیدادت به چنگ کاوش غم سینه را دادم

به نالش دل خراشی های آواز مرا دیدی

به پای خویشتن می پرورد چون سایه طوبی را

لوای دولت فقر سرافراز مرا دیدی

حزین افسانه ام جادودمان را مهر بر لب زد

به بزم گفتگوی عشق اعجاز مرا دیدی