شمارهٔ ۲۸ - در رثای پدر علامه اش طاب ثراه

سپهر از مرگت ای صاف حقیقت بی صفا گشته

نمی ماند به سرکیفیتی مینای خالی را

کشیدی تا ز من دست نوازش ای چمن پیرا

مثل چون بید مجنون گشته ام آشفته حالی را

تو در پیرانه سر رفتی و من هم در غمت پیرم

به حسرت می کنم هر لحظه یاد خردسالی را

نهان ای عرش رفعت تا ندیدم در دل خاکت

ندانستم که پوشد خاک سافل کوه عالی را

گسستی تا ز هم شیرازه ترکیب جسمانی

مثالی نیست در عالم هوای بی مثالی را

به دل آه رسایی دارم از مجموعه دانش

ز خاطر برده ام یکباره مصرعهای حالی را