بخش ۲۳ - حکایت مجنون که بسبب احسانی که بسگ لیلی نمود دلش از دولت وصال بیاسود

چو مجنون دور ماند ازگوی لیلی

بآه و ناله گفتا وای ویلی

ندانم با غم لیلی چه سازم

بچندین آه و واویلی چه سازم

ز کویش صد غم و اندوه بردم

بزیر محنت چون کوه مردم

مگر باد صبا آید ز کویش

که بازم زنده گرداند ببویش

چه بودی گر تنم را جان نبودی

وگر بودی غم هجران نبودی

غم و دردی که من دیدم که دیدست

نه کس دیدست و نه هرگز شنیدست

بمحنتهای گوناگون توان زیست

ولی بی روی لیلی چون توان زیست

تن من کاشکی خاشاک بودی

که باد صبح خیزم در ربودی