بخش ۲۷ - حکایت سلطان محمود که سر خود را در پای ایاز نهاد و پای از سر او نکشید که خلاف رأی سلطان ترک ادبست

شبی محمود آهنگ طرب کرد

ایاز خاص و خاصان را طلب کرد

بتان سیمتن گردش نشستند

نگین سلطنت را حلقه بستند

جوانان سهی قد سرافراز

چو سرو بوستان در جلوه ناز

در آمد گرم و روشن شیشه می

چو قندیلی که باشد شمع در وی

ز غلغل چون درآمد در ترانه

زد آتش از دل گرمش زبانه

ز هر جا بانگ نوشانوش برخاست

ز دلهای حریفان جوش برخاست

لب لعل شراب آلود ساقی

ز هستی یک رمق نگذاشت باقی

بغمزه چون بریدی بند از بند

ز می کردی بخون گرم پیوند