بخش ۳۱ - حکایت عاشقی که تا پای در دامن صبر نکشید بسر منزل مراد و مقصود نرسید

یکی را دل گرفتار یکی بود

ولی صبرش بغایت اندکی بود

نه در راه طلب از پا نشستی

نه با آرام دل یک جا نشستی

چو سایه در گذر گاهش فتادی

سر خود بر سر راهش نهادی

چو گرد افتان و خیزان در هوایش

ز پی رفتی و افتادی بپایش

ولی آن بی قراریها که کردی

ز درد عشق زاریها که کردی

پسند خاطر یارش نمیشد

بجز اسباب آزارش نمیشد

چو سگ هر چند دنبالش دویدی

ازو چون آهوی وحشی رمیدی

نهان گشتی بناز آن بی ترحم

ز چشمش چون پری از چشم مردم