بخش ۲۰ - نالیدن درویش در کوی شاه
هلالی جغتاییآن شب آفاق همچو گلشن بود
شب نبود آن که روز روشن بود
فلک از آفتاب و بدر منیر
قدحی بود پر ز شکر و شیر
ماه چون کاسه پنیر شده
کوچ ها همچو جوی شیر شده
سایه ظلمت فگنده بر سر نور
ریخته مشک ناب بر کافور
در چمن سایه های برگ چنار
چون سیه کرده پنجه های نگار
سایه برگ بیدگاه شمال
راست چون ماهیان در آب زلال
بود ماه فلک تمام آن شب
شاه را شد هوای بام آن شب
شب مهتاب طرف بام خوش ست
جلوه های مه تمام خوش ست