شمارهٔ ۹ - در مذمت از واعظانی که به فرموده خویش عمل نکنند

ای سخن پرور بلند آواز

که زبان تیز کرده ای و دراز

دست حرص و هوا دراز مکن

دهن ماره آز باز مکن

تا حدیث تو دل پذیر آید

در دل خلق جای گیر آید

واعظانی که منبر دیوند

مستفیدان دفتر دیوند

دیو با دیو مردم است قرین

این سخن گوید آن کند تحسین

جمله گر مند در محبت زر

کیسه ها می برند بر منبر

احمقان کاعتقاد می ورزند

با چنین مردکان همان ارزند

چون زنان شوخ و صورت آرایند

گرمیی در حدیث بنمایند

صورت آراستن ز نامردیست

گرمی کبر وشهوت از سردیست

چون فقاعاز حدیث بر جوشند

نه ز آتش ز برف در جوشند

عمل خوب وانگهی تذکیر

حال باید موافق تقریر نیستی